Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Öyle çarptı ki hayatın sillesi
Kapıyı yüzümüze
Kendimiz ters düştük
Kendi sözümüze
Oysa kınalar yakmıştık
Umutlarımızın tellerine
Hayat istemeden de olsa
Tutuşturdu dönüşü olmayan
Son bileti
Yarınlarımızın ellerine
gürsel bey....hayat malesef çok acımasız zaman zaman ....ama insan oğlununda her şeyin üstesinden gelme gibi bir olgusu var....
şiiriniz anlamlı hüzün çağrıştıran satırlar hüzün şiire yakışır ham maddesidir ve bundandır bu kadar güzel olması emeğinize sağlık diyorum başarılı çalışmalarınızı tekrar okuyacağımdan eminim.....
müzeyyen başkır
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta