Susmak
insanın kendine geç kalmasıydı,
bazen de
Varmak isterken zamanın durması.
Herkes giderken
bir adım içine çekilmekti,
içimizdeki son şey.
Umuttu
Hiç bir şey kendiliğinde gelmedi
Yıldızlar göçebe kaldı,
Mavi değildi gökyüzüm
Karanlık geceye emanet.
Kış ayazında
susmak
Belki de en uzun cümleydi
Hani dosta düşmana inat değil de
Aynalara küs kalmak... 01.01.26
Kayıt Tarihi : 2.1.2026 02:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!