Dağınık bir oyuncak portresiydi zihnin.
Her biri güzel ama hepsi birer karmaşa.
Belki düşünmekten ağarır sakalın sebepsizce.
Yazı gibi sürer hayatın,kuşkun sürücünün sürüşünden.
Yaşamak istemiyorum diye bağırırsın su şürüşte.
Yüksek sesle iste diyor birisi,çoktur o birisi.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta