ölüm asude bir bahar ülkesi şimdi
rindlerin akşamında mahsunum çığlık
bayramdır hicran kavuşmaktır ayrılık
şehri ışıklarında eriyorum
hiç kimse duymadan
pencerede eriyor zaman
ve ben yavaş yavaş ölüyorum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiirinizi çok beğendim .Gönülden kutluyorum.Hikayesi inşallah kafanızda canlandırdığınız birşeydir.Sizinle alakasızdır.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta