12 Ekim 1976 - Mağusa Kıbrıs
Gündüz yerini gecenin sinsi ve hüzünlü karanlığına bırakırken,
Kalbe çöken acı da yerini kanayan bir yaraya bırakır.
Kimse görmezken ağlar yüreği sıcak olanlar.
Herkesten uzak, geçmişin hesaplarına dalarken
Gelecek günlerin kitabını boşa karaladıklarını fark etmezler.
Oysa bırak geçmişin karanlık sayfalarını
Tozlu hayat sahnesinde olması gereken yerde yıllansınlar
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta