Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kışı yaşadığımda yine kimse yoktu
Ayazlar vurdu kuruttu dallarımı..
Belki çok yakınımda, belki çok uzaklarda, belki var
Belkide hiç olmayacak....
Tebrikler Önder Baysal bey.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta