Beni en çok yokluğun seviyor, biliyor musun?
Yastığıma bıraktığın sessizlikten öğreniyorum bunu.
Sana ulaşamayan ellerim, kendi gölgeme dokunuyor artık.
Ama yetmiyor, hiçbir şey yetmiyor sensizlikte.
Kalabalık bir şehrin ortasında, bir otobüs durağında,
Ya da ıssız bir sahildeyim sanki.
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta