Kim olduğumu bilmiyorum bu aralar.
Sanki ameliyat masasında kalmış bütün duygularım , umutlarım , yaşanmışlıklarim.
Terimi silerken hayallerimi de silmisler.
Neşterle derimi değil kalbimi kesmişler.
Duygularım tek tek damlamis yere kanım sanmislar.
Sonra nabzım hızlanmış bir an ölüyorum sanmislar.
Yaşamak için sebebim olmadığını nerden bilecekler?
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta