Eski mahallemi seviyorum ben.
Masumiyeti, eskimeyen dostlukları, tek katlı bahçeli evimizi...
Top oynadığımız toprak sahayı, tombul yanaklı bakkal amcayı,
Orada bıraktığım çocukluğumu seviyorum ben.
Komşularımız ne candandı.
Keyfimizi birlikte sürer, her halden anlarlardı.
Kalbimiz bir, dilimiz ortaktı.
Kimbilir kaç kişi senin zarif hallerini sevdi
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.
Devamını Oku
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta