Hiç Büyümeseydik Şiiri - Erkan Batal

İnsanın büyüdükçe küçülüyor ömrü
Her sabah yeniden uyandığında
İnsanın büyüdükçe azalıyor ömrü
Saçındaki aklar çoğaldığında

Çocukluk günleri ne de güzeldi
Dertlenip üzülmek nedir bilmezdik
Keşke zaman yerinde saysaydı da
Hiç ama hiç büyümeseydik

Sokakta saklambaç oynarken
Böyle olacağını bilseydik
Sindiğimiz yerden çıkmayıp
Azrail'e sobelenmezdik

İnsanın büyüdükçe kırışıyor yüzü
Gençlikten hiç eser kalmadığında
İnsanın düşündükçe yaşarıyor gözü
Geçmişi yad edip her andığında

Uçurtmam gibi olacak sonum
Çürüyen ipim koptuğunda

İnsanın üzülse de alışıyor gönlü
Yaşayan tek dostu kalmadığında
İnsanın büyüdükçe duruluyor gönlü
Hayat gerçeğini anladığında