Yolda yürürken, durup dururken,
Sokak oluyorum birden...
Yer değiştiriyoruz.
Çiğneyip geçemem ki kendimi
Sonra aniden gök yüzü,
Çıkıp yıldız topluyorum kendimden,
Daldan kiraz toplar gibi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Özgün, etkili, anlam yüklü ve keyifli....
Tam Puan + Ant.
Sevgilerimle...
Nafi Çelik
MUHTEŞEM BİR ANLATIMDI NİMET HANIM ..ŞİİR YAZIP ŞAİR OLMAYA DEVAM EDİN LUTFEN.....
SÜPERRRRRRRRRRRR.
MÜZEYYEN BAŞKIR
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta