Bazı akşamlar,
sebebini hiçbir yere bağlayamadığım, ne bir ayrılığa ne bir ölüme ne de yarım kalmış bir hikâyeye yükleyebildiğim bir sıkıntı gelip oturuyor içime; sanki yıllardır kullanılmayan bir odanın penceresi açılmış da içeride biriken bütün tozlar, bütün eski sesler, bütün unutulmuş yüzler aynı anda havalanmış gibi.
O vakit anlıyorum,
insanın en büyük yalnızlığı yanında kimsenin olmaması değil, kendisine ait olduğunu sandığı kalbin birdenbire yabancı bir eve dönüşmesidir; odalarını tanıdığı hâlde içinde kaybolduğu, kapılarını bildiği hâlde çıkışını bulamadığı bir ev.
Şimdi gidiyorsun, git
Bütün sabahları üşüdüğüm
Bütün gördüğüm senli günlerim, onlar da gitsin
İçimde bir şarkı
Gözümde bir ışık kalmıştı herşeye inat
Kapat gözlerimi, sevdiğim anlar da gitsin
Devamını Oku
Bütün sabahları üşüdüğüm
Bütün gördüğüm senli günlerim, onlar da gitsin
İçimde bir şarkı
Gözümde bir ışık kalmıştı herşeye inat
Kapat gözlerimi, sevdiğim anlar da gitsin




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta