94- Ez Bi Dılşini Dinerim

94- EZ BI DILŞÎNÎ DINÊRIM

Di hundirê min de mumek diheliye,
bi bêdengî diçe nav destên şevê.
Kes germiya wî ya ku dilop dibe nabîne;
çimkî ez
heta dema ku dişewitim jî
fêr bûme ronahiyê bidim derdorê.
Wek paceyekê li hember jiyanê radiwestim,
belkî camên min şikestî ne,
lê dîsa jî rojhilatê tîne hundir.
Hemû kes li rûyê min dinêre û dipirse:
“Tu baş î?”
Ez jî dikenim û
xirabeyiya xwe di cepê xwe de veşêrim.
Carinan pir westiyam…
Ji wan çiyayan ên nayên dîtin ku li ser milên min in,
ji zirxê hesinî yê ku navê wî “bi hêz xuya bûn” e,
ji dubarekirina peyva “ez baş im”
wek duayekê.
Lê di hundirê min de
bahozên bê nav digerin.
Aliyekê min keştiyek e ku li qeraxê ketiye,
aliyê din hîn jî bi deryayê bawer dike.
Ji wan cihên ku ez şikestime
bay tê nav ruhê min,
û ez
dilê xwe yê sarbûyî bi destên xwe diparêzim.
Di wan şevan de ku ez ji xwe jî bûme xerîb,
ez demeke dirêj li aynayê mêze kir.
Di çavên min de
şopa zarokekî ku bêdeng kiribûn heye.
Dema ku ez her tim kesên din xilas dikirim,
meger ez xwe li qeraxê ji bîr kiribûm.
Lê niha ez dizanim:
Mirov carinan
bêyî ku wenda bibe
nikare bigihîje xwe.
Niha hêdî hêdî vedigerim hundirê xwe;
ji deng û qerebalixiyan,
ji her kesê ku ez ji xwe dûr dixe.
Wek çivîkekê li ser milê xwe rûnidim.
Ji bo cara yekem
ez bi dilovanî li xwe dinêrim.

05.08.2021