Mutluluğa vaktin olmayacak gecenin sükutunu içerken...
Yalnızsın,tek başına ve kimsesiz.
Her arayışta devşirilesi acılar dökülür yollarına.
Yollar bos,
boşlar kimsesiz,
kimsesizler sensiz,
sensizler ölü...
Kimseler bilmedi belki acı çektiğini,hayatın en acıtan yani oldu senin için... Gözlerinden dökülen inci taneleri hasret kaldi hanelerine..
Bilinmezlığe bürünmüş sır gibi ömrün, okuyanı anlamaz seni.
Sonunda
Gideceksin gec kalınmış bir ölüm gibii...
Tutamayacak ellerim ya da elleri,
Yetişemeyecekler bildikleri sonrası bir hiçken
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta