Renklerden bir heykel yarattım senin için;
Beyazla iyi niyetini,
Griyle şeffaflığını,
Maviyle coşkularını,
Pembeyle çocuksuluğunu,
Yeşille doğallığını,
Kahverengiyle olgunluğunu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




acaba şiir başlıgında bir değişiklik olsa şiir daha çok ilgi çeker diye düşünüyorum..!
bir psikoloji kitabında renklerin dilinden bahsediyordu bravo birebir bütünlük içinde saygımla,,,ersin alptekin
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta