Nasıl bir esarettir bu görünmez kelepçe ve prangalar
Köpürdükçe köpürüyor yüreğime vuran deli dalgalar...
Umut var derken bir sonraki gündoğumunu görmeye
Kaderin ağı bitiyor başlıyor hemen yenisini örmeye...
Tebessüm konsa yüzümüze kelebek kadar ömrü
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta