Bir karambolde yaşadım yirmi yılımı
Gözlerimi açmanın zamanı geldi.
Dünya yansa kıpırdatmam kılımı
Bir baltaya sap olmanın zamanı geldi.
Ciddiye almadım hiçbir duyguyu
Sonsuz sanıyordum her sıradan tutkuyu
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta