Ümit kavramını öğrenemediğim günlerdeydi ayrılıklarım,
Ayaklarına serdiğim yaseminlerdi
Hani aşk diye seslenirlerdi
Yanlızlığı çiçeklere sor ey sevdiğim,
Belki bir kısmımdın şimdiye kadar,
Şimdi her şeyim...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta