Her zaman kahramanları
ölmez romanların.
Bazan da romancı ölür,
Yarım kalır hikayeler...
Eşkiyalar hep beklemez dağları.
Bazan da kendimiz oluruz
kendimizin eşkiyaları.
Ama, hep gitmez böyle bu dünya!
Gün gelir, dağlar,
bekler
eşkiyadan eşkıya eşkiyaları...
Eldeki demirler, beyindeki emirler
hak-hukuk, vicdan ateşinde erir,
terslikler düzelirler.
Bir gün,
herkes kendi ayarına yeniden gelir.
Ve oturur, herşeyi
-adalet çekiciyle-doğrulturuz.
Adam gibi adamları, adamlığına
-eşkiyaları dağına-
yeniden oturturuz...
10 Eylül 2001
Mehmet KaraKayıt Tarihi : 27.10.2004 00:37:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!