Her Zaman Sahnedeyiz Şiiri - Hamit Atay

HER ZAMAN SAHNEDEYİZ

Her zaman sahnedeyiz biz,
Perdesi yürek, ışığı kader…
Kimi alkışlar içten içe sever,
Kimi ıslık çalar, fark etmez —

Biz yine oynarız,
Biz yine güleriz acıya,
Biz yine çıkarız o sahneye,
Dostumuza da düşmanımıza da iyi seyirler deriz!

Kimi taş atar perde arasından,
Kimi dua eder arka sıralardan,
Biz bilmeyiz kin tutmayı,
Biz bilmeyiz rol yapmayı,

Yaşadığımız her acı gerçek,
Her tebessüm bir yara izidir.
Karanlık bastığında bile ışığımız yanar,
Perde kapanmaz bizde kolay kolay,

Çünkü biliriz;
Yıkılsa da sahne, biz kalkarız,
Küllerimizden bir alkış sesi doğar.
Dost gelir, omzuna dokunur,

Devam et!” der, içinden hissedersin,
Düşman gelir, sessizce izler,
İçinden der ki: “
Keşke ben de bu kadar dimdik kalabilsem.”

Her zaman sahnedeyiz,
Yürekten oynarız her rolü,
Kimi güldürürüz, kimi ağlatırız,
Ama kimseye yalan söylemeyiz.

Bu hayat bir tiyatroysa eğer,
Biz repliğimizi ezberlemedik,
Doğaçlama yaşadık her anı,
Yıkıldık, kalktık, sustuk, söyledik,

Ama hiçbir zaman maskesiz kalmadık.
Kimi alkışladı dostça,
Kimi sahnemizi kıskandı gizlice,
Ama biz fark etmedik,

Çünkü biz perdeye değil, gökyüzüne oynarız.
Bir ışık yanar sahnenin ortasında,
Orası kalbimizdir bizim,
Her dizesi şiir, her nefesi şarkı,

Ve biz orada yaşarız yeniden,
Her Kasım gecesi, her hüzün anında.
Evet, her zaman sahnedeyiz,
Kimi zaman bir şiirin içinde,

Kimi zaman sessiz bir melodide,
Kimi zaman bir vedada,
Ama hep sahnede…
Dostumuza da düşmanımıza da,
İyi seyirler
Hamit Atay