Kulların her zaman seni anıyor,
Kur’an da, hadiste, dilde sen varsın.
Yarattığın her şey seni tanıyor;
Senin yolundayım, yolda sen varsın.
Ağaç, orman örtmüş ovayı-dağı,
Meyvalar doldurmuş bahçeyi, bağı,
Tek düşünen sensin ölüyü, sağı,
Ağaçta, çiçekte, dalda sen varsın.
Çiçeğe kokuyu, rengi verensin,
Uzağı, yakını gözleyen sensin.
Gizli-açık sen her şeyi bilensin;
Lâlede, sümbülde, gülde sen varsın.
Bitkiler devadır, madenler ilâç,
Senin nimetine her canlı muhtaç.
Rızık veren sensin, yoksa herkes aç,
Arıda, petekte, balda sen varsın.
Yağışlar olmasa denizler kurur,
İklimler değişir, yaşamak durur.
Güneş dünyamızı kasıp kavurur,
Gökte, yerde, suda, çölde sen varsın.
Akıllar ötesi uzay yarattın,
Ay, yıldız, güneşle gögü donattın.
Bu sonsuz boşluğu nasıl kuşattın?
Uzayda, uydu da telde sen varsın.
Dersimizi aldık depremden yana:
Bir anda enkaza döndü Marmara...
Nasıl kulluk etsek Allah’ım sana?
Yangında, depremde, selde sen varsın.
Destandır plevne, Viyana, Mohaç
Şehitler, gaziler başımızda taç.
Allah inancıdır en kutsal inanç;
Tuna, Dicle, Fırat, Nil’de sen varsın.
Kayıt Tarihi : 28.3.2002 10:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!