Yine her gece gibi yıldızlar yalnızlığımı yakıyor
Dudağımdan dökülen kelimeler hayalimi kırıyor
Özlemlerim mahkûm sevdamın salasını veriyor
Gözyaşlarım solmuş hatıralarımın üstünü örtüyor
Masandaki kadehteki sensizliğe sarılmaktayım
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta