Her şeyi bitirmeyi düşünüyorum...banedog

Çürüyen pasta ve esneyen mumun gerginliği,
Hademe ve yaşlı bir domuza sesi...
İnkar, adımın ardındaki sesi;
İnkar, "oğlum gelmiş" ve "geç gelmiş" kelimesi.
Özlemiş eşini yanında ve kurtçuklu fotoğraf.
Ayakları pudralı, kesik kesik eve dönmenin bedeli.
Kar yağıyor ve kanlı beton...
Ve kamyonlar ısıtamıyor kanı;
Ve donuklaşmış güzel kızın şiiri.
​Tedirgin olup tekin olmayan gözlerde,
Birikim olurken üçüncü halin istikbali...
Gitmeden yola çıkamaz; çünkü yolu tedirgin eder, yola çıkamayanın niyeti.
"Anı yaşamak hayvanlara mahsus,
Bu yüzden insan umudu icat etti" diyerekten;
Birazdan kaygılı ve savurgan halleriyle girerken ahırdan içeri,
Kapıda buz tutmuş cesetleri ve kurtlanmış domuzu görünce
Umutsuzluğa bürünecekti.
Belleği bir hayvanı kovalıyordu,
Umudun da...
Yol hayvanlaşıyordu ve gitmiyordu umuda.
Andaydı kadının güzelliği.
Bir hayat, bir anıt adına parçalanıyordu.
Ontolojik pozisyonu griydi;

Karlar, anlam anlayışının üstüne yağdığında.
​Onanmış, inanmış, çürümüş...
Kelimelerden kaçıp kelimelere sığınmış,
Geçmişiyle esnetilerek aklın savurgan denizi.
Kıymıklarıyla cana yönelen sessizlik,
Ve kafasından çıkmayan şapka.
Ve banedog ve ev ve ve ve orda...
Eve dönmek için tereddütte.
Kirli ve temiz çamaşırları ayıran aklın net halinden kaçarak,
Az kirli, az temiz çarşafların arafında kalarak;
Eski ve yeniye inanmadan,
Eskiye zıt ve yeniye yabancılaşarak
Yanındaki kızdan bir öpücük aldı.
İnandı... Ve neyle barışacaktı?
Vites koltuğunda dondurma lekesi,
Lisede, çöplerde donmuş hevesi.
​Kız adama inanmadığında,
Yaşlı adam genç adamı aynı vücudun içinde öldürdü.
Ve çöpçü geldi.
Ve hepsi kemik şimdi.