Günlerin
bu kadar sessiz geçeceğini
hesap etmedim.
“Dün” dediğim her şey
bir anlık bir ışık gibi
sönüp gitti.
Avucumda kalan
eriyen bir zamandı,
onu da
hatıra diye sakladım.
Yüzler değişiyor,
gülüşler soluyor.
Bir selam
fark ettirmeden
veda oluyor.
Dünya,
kısa bir durak gibi
kapı aralık,
içeri giren acele,
çıkan yorgun.
Ne kalan biziz aslında
ne de giden.
Sağlam sandıklarım çöktü,
dağ dediğim susup dağıldı.
Değer diye tuttuğum toprak
bir gün
sessizce toz oldu.
Kalp,
emanet bir ses gibi
atıp duruyor.
Zamanı dolunca
susmayı biliyor.
Bir tek hasret ağır,
hiçbir bavula sığmıyor.
Ama o da
bizimle gelmiyor
öte tarafa.
Meğer dünya
elden ele dolaşan bir aynaymış.
Bakan kırılıyor,
geride
yalnızca ayna kalıyor.
mesakin-28/01/2026
Kayıt Tarihi : 28.1.2026 00:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!