Her Sevda Bir Ölümmüş Şiiri - Hamit Atay

HER SEVDA BİR ÖLÜMMÜŞ

Her sevda bir ölümmüş,
Bunu geç öğrendim.
Kalbimi her açışımda
Bir kapı daha kapandı ardımdan.
Sevmek, kendinden vazgeçmekmiş biraz,
Ben hep kendimi bıraktım o yollarda.

Gülen yüzlerin ardında
Ayrılıklar birikirmiş meğer.
Ne kadar inanırsan o kadar yanarmış insan,
Bunu da yaralar öğretti bana.
Dokunduğum her hayal
Avuçlarımda can verdi.

Her sevda bir ölümmüş,
Ama sessiz olanından.
Ne cenaze olur,
Ne de taziye gelir ardından.
İnsan ölür de yaşar ya hâlâ,
İşte öyle bir şey bu.

Adını koyamadığım vedalar birikti içimde,
Her gidiş biraz daha eksiltti beni.
Sevdiğim her yüz
Bir gün yabancı baktı gözlerime.
Ben kalbimi tanıyamaz oldum,
Aynaya her baktığımda.

Kalabalıklar içinde öldüm bazen,
Kimse fark etmedi.
Omzumdan düşen hayalleri
Ayağıma takılıp geçtiler.
Bir tek geceler bildi
Kaç defa sustuğumu.

Her sevda bir ölümmüş,
Ama her ölüm öğretirmiş bir şey.
Kimi insana mesafe,
Kimi söze dikkat,
Kimi de susmanın
En yüksek çığlık olduğunu.

Artık sevmeyi daha yavaş öğreniyorum,
Koşmuyorum kimsenin ardından.
Kalbimi herkese açmıyorum,
Anahtarımı kendimde saklıyorum.
Çünkü çok kez öldüm bu yolda,
Bir daha gelişigüzel ölemem.

Her sevda bir ölümmüş,
Evet…
Ama ben her seferinde
Toprağın altından değil,
Kendi içimden
Yeniden doğmayı seçtim.
Hamit Atay