Menekşelerim senden sonra hiç gülmedi.
Her sene bu zaman acını bastırmak,
suratıma yediğim koca bir şamar gibi...
Kalbimin üzerini ipekle kapatıyorum.
Islak yanağımda kesilmiş bir nefes...
Sesini duyamadığım her an keskin bir bıçak yarası...
İçime bile bile akıttığım zehirsin.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta