Nice geceyi şahit yapıp hüznüme,
Yorgan misali örterken karanlığı umutlarımın üstüne,
İşte o an diyor ve bekliyordum en serin sabahların içinde,
Her seferinde...
Uyanıkken ve uyanırken tüm kainat gecenin en tatlı yerinde,
Ben kapıyordum gözlerimi sonraki meçhul güne,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta