Kimse okşamasa rüzgar okşar yanağını,
kimse öpmese güneş öper dudaklarını,
kimse arkanda durmasa bir ağaç yaslan bana der…Doğanın çocuklarıyız biz.
Onlar ne kadar “Yapraklarını döktü,ölüyor.” deseler de baharlara gebeyizdir her mevsim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta