Her Kalp Kendisiyle Şiiri - Mehmet Mercan

Bilmiyordum ve kaybolurken,
Ben düşerken o beyaz ellerinden
Günler karardı yine, hep bu son diye.
Yerime koyabildin mi bir yaslı gölge?
Hani hiç eskimezdi anılar, şimdi nerede?

Bir kez daha vurulduk, ah…
Kalamam seninle burada artık; bu son perde.
Yapamam, giderim.
Yakılmış gibi sevmektense

Ne çıkar, kırıyorsa, öğrendim kendimi aşkla.
Temize çekilir, inan, her kalp kendisiyle.

Mehmet M.