Her gün biraz daha ölüyorum

Her gün biraz daha eksiliyorum, 
Güneş doğsa da içim karanlık, 
Bir gülüşe muhtaç suskun yüreğim, 
Sesimi duyan yok, yankım bile kırık.

Sokağımda çocuklar büyüyor bensiz, 
Kaldırımlar adımı çoktan unuttu, 
Zaman dediğin içimi ezip geçen, 
Ne dünü affetti, ne yarını unuttum.

Her gün biraz daha çürüyor umut, 
Bir resmin solan rengi gibiyim, 
Kimse bilmiyor içimdeki mezarı, 
Ben kendi içimde ölen gibiyim..

Geceyi deliyor içimdeki sızı,
Bir damla umutla yoğrulmuş yalnızlık.
Adım adım siliniyor izlerimden dünya,
Senli hayallerin kıyısında bekliyorum

Her gün biraz daha ölüyorum sessizce,
Gözlerimde bir veda, dudaklarımda suskunluk.
Ne bir el uzanıyor, ne de bir ses çağırıyor, 
Sanki yok oluşum bile dünyaya yük değil artık.

Her gün biraz daha ölüyorum aşkım, 
Bir çiviyi daha çakıyor zaman yüreğime, 
Gülüşlerim yetim, bakışlarım sahipsiz, 
Bir sen eksiksin, bir de ben kendime.

Her gün biraz daha susuyorum, 
Dilimde değil artık hasretin yükü, 
Yüzümde çizgi, gönlümde sızı, 
Beni benden alan bir yokluğun yükü.

        MB