her gece sayıklarken rüyamda
içimden dökülür tane tane adın
yüzün gitmez gözlerimden,sönerken feri
ilaçsız kalmış bedenim muhtaç nefesine
kara kalem çizdim seni içime
tablo yaptım astım yüreğime
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok güzel elinize sağlık. Sevgiyle..
Münir ÜSKÜDAR
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta