Her akşam camının önünde duraksıyorum, elimde bir demet berceste beyaz gül, gözümde yaş, dilimde ismin, bekliyorum ışık sönse de eve gitsem.
Benden başka geçen olmasın bu Arnavut kaldırımından, kıskanmam ama geçmesinler işte, buradan bir tek sen geç, kokun sinsin kaldırım taşlarına, çiçekler bile utansın.
Hava bulut yaptı, çiçekler mutlu, kaldırım ıslak, ağaçlar hüzünlü, gece yıldızlı, ben sensiz.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta