Her Düşüşümde Ayağa Kalkmayı Öğrendim

Her düşüşümde ayağa kalkmayı öğrendim

Her düşüşümde ayağa kalkmayı öğrendim,
Toprağın soğukluğunu tanıyarak öğrendim.
Yere kapandığımda göğsümle,
Gökyüzü daha yakındı bana,
Yıldızlar daha içtendi.

Kırıldım, evet…
Ama parçalarımı düşman toplamadı,
Kendi ellerimle birleştirdim kalbimi.
Her çatlak yeni bir pencere açtı içimde,
Işık oradan sızdı, karanlık utandı.

Kaybettim sandılar,
Oysa ben ağırlıkları bıraktım yolda.
Gidenler azaldıkça
Ben çoğaldım,
Sesim daha gür çıktı sessizliğin içinden.

Her ihanette bir insan tanıdım,
Her vedada kendimi.
Sevmekle yaralanmayı,
Yaralanmakla büyümeyi öğrendim.
Canımı acıtan ne varsa
Beni adam etti.

Yalnızlık dedikleri şey
Bir ceza değilmiş meğer,
İnsanın kendine verdiği bir molaymış.
Orada dinlendim,
Orada güçlendim,
Orada kim olduğumu hatırladım.

Düştüm…
Dizlerim kanadı,
Adımı unuttum bir ara.
Ama kalbim unutmadı yürümeyi,
İnancım tutup kaldırdı beni yerden.

Şimdi karşıma geçip soranlara
Gözümün içine baka baka söylüyorum:
Her düşüşümde ayağa kalkmayı öğrendim ben,
Daha yavaş,
Ama daha sağlam adımlarla yürümeyi…

Kırıklarım var hâlâ,
Saklamıyorum.
Çünkü bilirim artık:
İnsanı ayakta tutan şey
Hiç düşmemek değil,
Her defasında yeniden kalkabilmektir.

Hamit Atay