Her dumanli daglara baktiğımda
İçim bir acayip oluyor.
Ne dertlere ne huzunlere şahitlik ederler.
Kim bilir belki onlarda üzüntüden etrafini Dumanlara sarmişlar..
Sonra bir yağmur gelir
Bùtün güzelliğiyle dumanlı dağlara
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta