Sende unuttum tüm gülüşleri,
Göz renkleri de yok artık.
Ten renkleri de,
Saç renkleri de,
Ya da deklanşöre basan narin eller de,
Hayran hayran baktığım anlarda yok artık.
Rüzgarın heyacanı vardı bugün,
Biraz telaşlı biraz aceleciydi sanki.
Güneş seni arıyordu her yerde.
Doğmak için bir neden arıyordu belki de.
Sen yoktun, sesin yoktu, kokun yoktu,
İzini arıyordu kuşlar.
Sen miydin giden yoksa seninle inşa ettiğim yüreğim mi?
Hani o son bakışın, arkanı dönüp gidişin,
Her adımında bana yavaş yavaş veda edişin,
Kırıldı kalbimin kanatları usul usul,
Uçamıyorum sensizlik diyarında.
Sen gideli 370 gün oldu bugün.
Evdeki tüm izlerin siliniyor yavaş yavaş.
Kanepeye uzanırdın ya hani boylu boyunca.
Dışarıyı izlerdin saatlerce.
Adını mobese koymuştuk balkon kenarından hiç ayrılmadığın için.
En yakın arkadaşların karşı binadaki teyzelerdi.
Aydınlığı görmeyi vaadedip,
Karanlıkta bırakanlar utansın.
Ezayı görüp,
Gönül kapısını kapatanlar utansın.
Yoksulluk sarmış dört bir yanı,
Karun gibi yaşayıp evliya gibi yaşayanlar utansın.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!