aşılmaz dağlar
yıkılmaz bent gibi
dünyayı aydınlatangüneş gibi
koklamaya doyamam bir gül gibi
sevgi saçan esen yel gibi
yaşlandıkça nesihat eden bir baba gibi
herkesi kendin gibi bilir
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta