Bu duyduğumuz sesleri duyamayacağız bir gün.
Canlarımız.analarımızı,babalarımızı,kardeşlerimizi,
sarılmalarımızı,sevgilerini,ilgilerini,kendilerini!
Of içim yanıyor! Düğümleniyor sözcükler! Yazıma,sözüme
hükmüm geçmiyor artık,
Her yaşananın,alınan her soluğun,bir gün biteceğini
bilmek ve ansızın bir anda yok olup gitmek.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta