Yarım kalan o adsız sevişlerden geriye
Düğümleri çözülmemiş bir ben bıraktın
Oturup gece nöbetlerinde
Gün avuçlarını gösterene dek
Omzunda ağlıyorum mutluluğa küs gecelerin
İçimden kopup parçalanıyor birşeyler
Birşeyler buhar olup uçuyor bilinmezliğe
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta