Ey! benim, hep; 'varım' olacak, mevcudiyetimin timsali,
Damarlarında darlaşarak dolaşan, kan gibi sıcacıkken ben,
Dönmeye engel, don-su emsali, neden? soğuksun...
Kaymam, an kadar uzağa, donup ölümle, kalsam da nafile,
Nasıl olsa; yerimden oynatmadan, göz göre-göre,
Çekeceksin, daha aşağısı olmayan, aşşağılık, aşşağılara...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta