Helalleşmek Şiiri - Kemal Tekir

Ey kibirli, gururlu, mağrur zalimler,
Mazlumları hor gören, sefiller, hinler.
Haksız yere cana kıyan katiller,
İnsanlığın yüz karası yezidler.

Mazlumun hakkını ye, ağlat inlet,
Ondan sonra de ki: "Rabbim beni affet."
Bu kadar kolay mı pişmanlık, nedamet,
Ucuz mu sandınız ilahi adalet.

Rüzgâr ekip, fırtına biçmeden,
Üzdüğün kadar üzülmeden.
Çektirdiğin kadar çekmeden,
Olur mu hiç helalleşmek?

Kulların birbirindeki hak hukukuna,
Şahittir Yaradan her konuda.
Kul kula hakkını bağışlamazsa,
Helalleşme olmaz her iki cihanda.

Önce kırdığın gönlü tamir eyle,
Hakkı sahibine eksiksiz söyle.
Samimiyetle tövbe edip diz çök öyle,
İşte o zaman başlar helalleşmeye.

Dilin değil, vicdanın şahit olsun,
Gözyaşların pişmanlığa kanıt olsun.
Hak yenmişse önce hak yerini bulsun,
Adaletle açılır rahmetin yolu.

Mazlumun ahı kalmaz yerde hiçbir an,
Geç de olsa hesap sorar zaman.
İyilik eken iyilik biçer her insan,
Hak terazisi şaşmaz hiçbir zaman.

Helallik sözle değil, özle alınır,
Kul hakkı ödenir hesaplaşılır.
Vicdan temiz, gönül arı kılınır,
İnsan o zaman helalleşmiş sayılır.

Kemal Tekir
Halkın sesi