Annesini yitirmiş yavru gibi ağladım,
Duvar diplerinde kalıp, karalar bağladım,
Hiçbir şey teselli olmuyordu bana artık;
Dur yapma denildikçe, daha coştum, çağladım.
Herkesler yetimdi veya yetim olacaktı,
Dünya hem boşalıp, hem tekrar dolacaktı,
Cebeci köprüsünün üstü
Karınca yuvasına benziyor,
Hamallar, körler, topallar,
Oturmuş nasibini bekliyor.
Cebeci köprüsü yüksek
Devamını Oku
Karınca yuvasına benziyor,
Hamallar, körler, topallar,
Oturmuş nasibini bekliyor.
Cebeci köprüsü yüksek




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta