Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
NE GÜZEL......UMUT İÇİNDE UMUT ARAMAK.
DURUP DURUP BİR UMUT YARATMAK...
VE ONUN SEVGİSİYLE TUTUŞUP KALMAK?....
..........TEBRİKLER HOCAM BU ANLAMLI DİZELERİNİZE
VE DE O KOCAMAN YÜREĞİNİZE SAĞLIK.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta