içi özlemle sarsılırken genç gövdelere
bütün ruhlarının adına yapıyorsun bunu
gelgitleri gibi suyun
binlerce yosun sarmalında
taşlar tutuşunca uyuklayan kayalıklar için
ki çılgın ay vururken yüzüne, mermer sütuna, değişen kıra
durmadan durmadan değişen kıra
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta