Henüz asmıştı bir kaç yıldız kendini
kızıl göğe.
Aksak beş sokak, bir cadde,
çıkarmak için yetmişti
beni yola bağlayan ayyaş köprüye...
Şu ileri de yanan sarı,
gittikçe dibine, kırmızı kırmızı patlayıp göz kemerlerim de kırılan ışık.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta