yokluğunda boğulurken karanlığında
kapatıp gözlerimi dünyama
tutmak için ellerini
gözlerinde var olurken sevdamla
silmeden çiziyorum ya resmini
sayfaların aralığında
sen gelince oyun havası gibi kalbim
gidince hazin bir keman sesi
belkide acı bir ney üflemesi
dinledikçe ağlayan bir yürek
sustukça bir volkan gibi
ama yinede ürkek
belki de genç bir kemancı gibi
akın akın hedefe ilerliyerek
gelsem sana..
merhaba diyecek misin bana
hani bazen ağrıyan o başını
yaslamak istediğinde sineme
akıtma nolur dediğim ıslak o gözyaşını
kirpiklerimle silip.
sana tapTığımı söylesem
hadi sev beni diyecek misin..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta