yapraklar sararır, rüzgâr usulca döker,
güneş solgun bir tebessüm bırakır geride. Dallar çıplak kalır, gökyüzü gri bir örtü;
anılar dökülür toprağa, sessiz bir hüzünle. Ama kökler derinlerde saklar baharı,
kışın altında filizlenir umut, yeşil bir sır. Sonra bir sabah, tomurcuklar patlar sessizce;
hazan biter, hayat yeniden çiçeklenir coşkuyla.
Biz ne zaman içsek,
Köfte geç gelir
Ve oturur muhabbetin terkisine
Çıplak bir efkar sözcüğü
Biz ne zaman içsek,
Devamını Oku
Köfte geç gelir
Ve oturur muhabbetin terkisine
Çıplak bir efkar sözcüğü
Biz ne zaman içsek,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta