Her hazan mevsimi geldiğinde
Doğayla baş başa kalmak istiyor insan
Şehrin derdi ve uğultusu
Yoruyor insanın zaten yorgun olan ruhunu.
Çıkıp baktım dağlara, ovalara
Biz ne zaman içsek,
Köfte geç gelir
Ve oturur muhabbetin terkisine
Çıplak bir efkar sözcüğü
Biz ne zaman içsek,
Devamını Oku
Köfte geç gelir
Ve oturur muhabbetin terkisine
Çıplak bir efkar sözcüğü
Biz ne zaman içsek,




İnsan nasıl en yorgun, çaresiz, bitkin halinde silkelenip yeniden ayağa kalkmak, bedenen fikren güçlenmek ister ya; hazan da öyledir bana göre, önündeki kışın zorlu şartlarından bahara savurur doğayı tüm gücüyle... Hazan umut, bahar sonuçtur... Saygılarımla,
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta