Her hazan mevsimi geldiğinde
Doğayla baş başa kalmak istiyor insan
Şehrin derdi ve uğultusu
Yoruyor insanın zaten yorgun olan ruhunu.
Çıkıp baktım dağlara, ovalara
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Devamını Oku
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız




İnsan nasıl en yorgun, çaresiz, bitkin halinde silkelenip yeniden ayağa kalkmak, bedenen fikren güçlenmek ister ya; hazan da öyledir bana göre, önündeki kışın zorlu şartlarından bahara savurur doğayı tüm gücüyle... Hazan umut, bahar sonuçtur... Saygılarımla,
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta