Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
seven kalbine sağlık hasret ve hüzün dolu bu güzel şiiriniçinde yazılan benden ne istıyor alıp veremediği ne hayatın hepimizden istediği bir şeyi var açta kalsak susuz da kalsak işte o şey bedenimiz bize ödünç verdigi beden bedenler gitsede ruhlarımız şaad olsun elbet birgün bizi gafil avlayıp alacak önemli olan dosluk sevgi saygı bu yaşamda görmesekte seslerimizi duymasakta ALLAHI NASIL GÖRMEDEN SEVİYORSAK İNSANLARIDA GÖRMEDEN SEVEBİLİRİZ VE SAYGI DUYABİLİRİZ sağlıcakla kalın tam puan bu harika şiiriniz için saygılar Allaha emanet olun
harika;bir haykırış şiir dizelerine ancak bu kadar yansıtılabilir.Tebrikler . . .
Ğönlü güzel şaiir, Dizelerinizi zevkle okudum, sağolun varolun, yüreginiz dert görmesin, Yaradan sisinle birlik olson. Hoşca kal, Dost.
.....................
Haykırışım;
demir perdeli kayalara çarpar,
kurşun olur sineme saplanır.
Bu sessizlik,bu suskunluk,bu sensizlik,
...............güzel dizelere tşk..ve tebrikler şairim...
BU ŞİRİNE YORUM YAZARKEN ZORLANACAĞIM.
YAZILANLARIN BİR KISMI BİLE DOĞRUYSA ÜZÜNTÜM SONSUZ.
TOPLUM ADINA TERCÜMANLIKSA EĞER ÇOK KARAMSAR.
HER İKİ HALDE DE YOLUNDA GİŞTMEYEN BİR ŞEYLER VAR BU HAYKIRIŞTA.
BUNUN DERDİN TEK YOLU ŞU BENCE.
BATAKLIK GÖRDÜĞÜNÜZDE, ORANIN BATAKLIOK KOKMASI KADAR NORMAL BİR ŞEY OLAMAZ.
ÖNEMLİ OLAN BATAKLIKTA YETİŞEN BİR TEK GÜLÜN KOKUSUNU ALABİLMEK, DUYABİLMEK.
SEN BUNU HİSSEDEBİLDİĞİN ZAMAN MUTLULUĞU YAKALAMIŞSINDIR.
BİR DE GERİYE GHİÇ BAKMAYACAKSIN.
YİTİRDKLERİNE, BATIRDIKLARINA ASLA BAKMAYACAKSIN VE DÜŞÜNMEYECEKSİN.
ÇÜNKÜ ONLAR GİTTİLER VE GELMEYECEKLER.
İLERİYE, HEP İLERİYE BAKMAK.
İSTİKBALİ GÖZLEMEK VE KAZANACAKLARINA BAKMAK.ONLARLA TETİNMEK.
ANCAK KAZANMANIN YANINDA KAYBETME RİSKİNİ DE HEP AKLINDA TUTACAKSIN Kİ, YA TEDBİRİNİ ALACAKSIN, YA DA KAYBETMEYE HAZIRLIKLI OLDUĞUN ZAMAN EN, ASGARÎ MİKTARDA ÜZÜLMEK İÇİN KENDİNİ HAZZIRLAYACAKSIN.
SELAMLARIMI ARZEDER, ZATINIZA PROFLUK YAPTIYSAM, ÖZÜRLERİMİ BEYAN EDERİM.
ŞİİRİN BİR DERTLEŞME NİTELİĞİNDE OLMUŞ.
KENDİ İÇ HESAPLARININ BİRAZ AÇIĞA VURULMASI AÇISINDA, YENİDEN YAŞANACAKLARA DERS NİTELİĞİNDE OLMUŞ.
BU AÇILARDAN DEĞERLENDİRİLDİĞİNDE;
BAŞARILISIN VE KUTLARIM.
10 PUAN TAM PUANIM SENİN OLSUN
NECATİ OCAKCI
ANTALYA
Satır satır ilmek ilmek yüreğime yazdım.Etkilenmemek mümkünmü yürek volkanından her zerresine saygılar,tam puan yolunuz açık kaleminiz yorulmasın
Ablacım mükemmelsin, birtanesin ya. Yüreğine sağlık...
Özgür_3302
serbest dalda çok başarılı buluyorum şiirinizi kutlarım
Bir yastığa baş koyup,
Doğan güne'günaydın'busesi bizden ırak,
Evimizi elimizle yıktık başımıza,
Bir ömrü ayaklarına serdiğim,
Bir lokma ekmeği bölüşemedik.
Bu aldanış,
Bu cesaret,
Bu çıkmazlar,
Ve korkular,
Bunca çalişki,
Hayra alamet değil Ey yar!
Gel de saatlik aldanmalarla yetin,
Vuslat ölüm kadar zor ve çetin,
Ayrılık ise ecele can vermek....
Olmuyor yar olmuyor,
Gönül yare doymuyor,
Bir çiçek açmayınen;
Sonsuz bahar gelmiyor...
DUYGU DOLU BİR HAYKIRIŞ HARİKA BİR ŞİİR OKDUM. GÖNÜL DOLUSU TEBRİKLERİMLE. SAYGILAR...
Hasret ; yürekten çağlamış, çığlık çığlığa ...
Yüreğinizi, kaleminizi kutluyorum sayın Feride Bektaş
Bu şiir ile ilgili 15 tane yorum bulunmakta