Sevinci kapıştılar hiç bir sese aldırmayarak.
Avuçlarımın içinde yeşermiş ,
zeytin ağacından .
Barışa hükmeylediler
benim bu hüznümü . Onlar
Haykırarak gülüştüler .
Kirpiklerim de buz tutmuş resmine dahi bakmadan ,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta