Eskimiş artık gülüşüne çarpan sesim,
Gidişine,saklanır fısıltılarım,
Hayallerimin efsunlu prangalarında,
Yanık resimlerimizden arta kalır,
... Yokluğunun karanlığı, derin mi derin,
Bir öfkenin nöbetinde suskunluğum,
Acıların soysuzluğunda,eriyor korkularım,
Üşüyen sözcüklerim cılızlaşıyor,
Kahpeleşiyor yeminler,
Bir yosmanın dudaklarındaki fısıltılarda.
abdil ışık
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Değerli dost,
Sizi ve değerli çalışmanızı yürekten kutlarım....Emeğine, yüreğine sağlık....
Başarınızın devamını......kaleminizin tükenmez olmasını diliyorum....Nice başarılara....
Selam saygı sizedir......
Hüzün duyarak okudum...yürek sesin hiç susmasın ve güzel kalemin daimi olsun...sevgi saygılar..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta